Τα παλιομοδίτικα δώρα μου

Η Βασιλική είναι μία από τις καλύτερες φίλες μου και βέβαια ξέρει ότι λατρεύω τα vintage πράγματα ή αυτά με vintage στυλ. Αυτή την εποχή ζει στο Άαχεν, στην Γερμανία αλλά έρχεται συχνά στην Ελλάδα. Αυτή την στιγμή είναι πάλι εδώ και κοιτάξτε τί ωραία δωράκια μου έφερε.



Δύο αντίγραφα παλιών μεταλλικών διαφημίσεων, έτοιμα να τα κρεμάσεις



.
και δύο βικτοριανές φιγούρες παιδιών από χαρτόνι. Κάτι έχω στο μυαλό μου για το πώς να τα χρησιμοποιήσω.


Μ'αρέσει να δέχομαι τέτοια δώρα!

Το αγαπημένο μου αντικείμενο στην κουζίνα

Όχι, δεν είναι η συλλογή μου από τάπερ ούτε και το ψυγείο Smeg σε στυλ δεκαετίας του '50 που δεν μπορώ να αγοράσω. Είναι οι μικροσκοπικές άδειες κονσέρβες μου από πολτό ντομάτας της Κύκνος. Τίποτα το σπάνιο ή το ιδιαίτερο αλλά λατρεύω το παλιομοδίτικο στυλ τους και το κόκινο χρώμα τους. Τις αγοράζω στο super - market για λιγότερο από 0,50 ευρώ, εξίσου για το μέσα τους όσο και για το έξω τους. Χαίρομαι που δεν εκμοντέρνισαν ή ανανεώσαν αυτή τη συσκευασία, εύχομαι να μην το κάνουν ποτέ. Τις έχω στο παράθυρο μου μαζί με ένα παλιό κουτί του καφέ που πίνω.





Κι άλλη μία κουζίνα διακοσμημένη με παλιομοδίτικες κονσέρβες.

Η φωτογραφία είναι από παλιότερο τεύχος του Inside.

Σκουλαρίκια από τυρκουάζ

Πίσω στη δεκαετία του '80 όταν τα μεγάλα, πλαστικά, κακόγουστα κοσμήματα ήταν της μόδας, ένα διαφορετικό μαγαζί με κοσμήματα άνοιξε στη γειτονιά μου στην Αθήνα. Πουλούσε όμορφα, χειροποίητα, ευφάνταστα, καλλιτεχνικά κοσμήματα φτιαγμένα κυρίως από ασήμι και ημιπολύτιμες πέτρες - ήταν πολύ νωρίς για την τάση των μικτών υλικών στην κατασκευή κοσμημάτων. Δεν θέλω να πω ότι ήμουν ένα ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο κορίτσι, σαν έφηβη φορούσα ότι φορούσαν τα περισσότερα κορίτσια εκείνη την εποχή αλλά το να μπαίνεις σ'αυτό το μαγαζί ήταν σα να μπαίνεις σε έναν καινούργιο κόσμο. Κάθε φορά που το επισκεπτόμασταν με τη μαμά μου κυρίως όταν θέλαμε να αγοράσουμε ένα "καλό" δώρο, ευχόμουν να ψωνίζει πολύς κόσμος εκείνη την ώρα ώστε η ιδιοκτήτρια να αργήσει να μας εξυπηρετήσει και να έχω όλο το χρόνο να απολαύσω τα φίνα, υπέροχα πράγματα εκεί μέσα.
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι αυτό το κάτι που έχω με τα κοσμήματα ξεκίνησε εκεί μέσα. Το καλοκαίρι που ήμουν 13 η μαμά μου μου αγόρασε αυτό το γλυκό ζευγάρι σκουλαρίκια φτιαγμένο από ασήμι και ρινίσματα τυρκουάζ μέσα σε κάποιο διαφανές υλικό - ίσως ρητίνη. Τα λάτρεψα και τα φόρεσα πολύ μέχρι που τα ξέχασα στα βάθη κάποιου συρταριού. Τα ανακάλυψα πάλι πριν λίγα χρόνια και άρχισα να τα φοράω ξανά. Εκείνο το μαγαζί δεν υπάρχει πια αλλά είναι εκπληκτικό πόσο φρέσκα δείχνουν τα σκουλαρίκια 24 χρόνια μετά. Και μου θυμίζουν πάντα το καλοκαίρι.

Το κοκκαλάκι μαλλιών της γιαγιάς

Αν ποτέ γίνετε τακτικός επισκέπτης αυτού του blog, θα καταλάβετε σύντομα πόσο πολύ αγαπώ τα παλιά πράγματα. Αλλά όχι μόνο τα παλιά αλλά και αυτά που απλώς έχουν παλιό στυλ. Όμως αυτά που πραγματικά έρχονται από το παρελθόν, τα λατρεύω. Φέρουν μία ακαταμάχητη γοητεία. Ανήκουν σε εποχές που οι άνθρωποι αφιέρωναν τον χρόνο που χρειαζόταν για να φτιάξουν όμορφα χειροποίητα αντικείμενα σπουδαίας δεξιοτεχνίας απλώς και μόνο γιατί η μαζική παραγωγή ήταν μια άγνωστη λέξη.
Έχω ένα τέτοιο αντικείμενο που φυλάω σαν θησαυρό. Είναι το κοκκαλάκι μαλλιών της γιαγάς μου. Δεν ξέρω αν έχει πραγματική χρηματική αξία αλλά για μένα είναι πολύτιμο. Η γιαγιά μου (που τώρα έχει πεθάνει) γεννήθηκε γύρω στο 1905 και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό το κοκκαλάκι της ανήκε όταν ήταν παιδί επομένως καταλαβαίνετε ότι είναι πραγματική αντίκα. Είναι σκαλισμένο στο χέρι και φτιαγμένο από ταρταρούγα. Μ' αρέσει πολύ το σχέδιο του, δείχνει τόσο ρομαντικό. Μου αρέσει να σκέφτομαι πόσο πολύτιμο μπορεί να ήταν αυτό το αντικείμενο για ένα μικρό κορίτσι σε μια εποχή που τα μεγάλα μαγαζιά γεμάτα από αξεσουάρ για γυναίκες ήταν επιστημονική φαντασία. Δεν είναι πανέμορφο;